Biblioteka zapomnianych marzeń

7-9 min czytania
17 stron
8+

Nina to dziewczynka o niezwykłej wyobraźni, która rysuje swoje marzenia na kartkach zeszytów i marzy o dalekich światach. Ale, jak to często bywa w życiu, codzienność szybko zaciera nawet najjaśniejsze pragnienia. Pewnego wieczoru Nina dostrzega tajemnicze światło, które prowadzi ją do zaczarowanego miejsca, gdzie przechowuje się to, o czym większość ludzi dawno zapomniała — marzenia. Ta czuła i pełna natchnienia opowieść pomoże dzieciom i dorosłym zastanowić się, jak łatwo zgubić własne pragnienia i jak ważne jest, by do nich wracać. Bo czasem wystarczy jeden mały krok, aby marzenie znów ożyło.

W małym, przytulnym miasteczku mieszkała dziewczynka o imieniu Nina. Była prawdziwą marzycielką — każdy, kto ją znał, nieraz widział, jak w zamyśleniu wpatruje się w niebo albo rysuje coś na kartkach swoich zeszytów.

Ale, jak to często bywa, Nina z łatwością zapominała o swoich marzeniach. Wyobrażała sobie dalekie podróże, własny kwiatowy ogród, a nawet to, jak pewnego dnia wzniesie się w niebo wielkim balonem. Wszystkie te marzenia szybko jednak rozpływały się w codziennych troskach i domowej krzątaninie. Pewnego wieczoru, gdy Nina siedziała w swoim pokoju i zastanawiała się, dlaczego jej marzenia nigdy się nie spełniają, nagle zauważyła dziwną poświatę za oknem.

Było to coś w rodzaju słabego migotania, które przedzierało się zza domów, w odległym zakątku miasta.

Ciekawość wzięła górę i Nina postanowiła zobaczyć, co to takiego. Narzuciła płaszcz i ruszyła w noc, na spotkanie z przygodą. Idąc wąskimi uliczkami miasta, dotarła do starego budynku, którego od dawna nikt już nie odwiedzał.

Drzwi były uchylone, a zza nich sączyło się to samo światło.

Nina zajrzała do środka i zobaczyła ogromną bibliotekę. Półki wypełnione były setkami, a może i tysiącami książek — każda z nich świeciła i promieniowała łagodnym blaskiem. Nina podeszła bliżej i wzięła jedną z książek do rąk.

Na okładce widniał napis: „Marzenie Maksa — zostać muzykiem”. Dziewczynka otworzyła książkę i zobaczyła, że jest to historia chłopca, który marzył, by grać na gitarze, ale z czasem zapomniał o swoim marzeniu, bo zajął się innymi sprawami. Książka kończyła się tym, że jego gitara pokryła się kurzem w kącie pokoju.

— Co to za miejsce? — szepnęła Nina sama do siebie. Nagle z głębi biblioteki wyłoniła się starsza kobieta w okularach i długiej sukni. — To Biblioteka Zapomnianych Marzeń — odpowiedziała cicho. — Przechowuje się tu wszystkie marzenia, o których ludzie zapomnieli albo które odłożyli na później.

— Czyżby wszystkie te książki były czyimiś marzeniami? — zapytała Nina ze smutkiem w głosie, spoglądając na niezliczone półki. — Właśnie tak — kobieta skinęła głową. — Każde marzenie, o którym zapomniano, które zlekceważono albo którego po prostu nie odważono się spełnić, znajduje tu schronienie.

Nina zamyśliła się. Miała wiele marzeń, o których zapomniała albo które uznała za nie dość ważne. Nieśmiało zapytała: — A moje marzenie… czy ono też tu jest? Kobieta uśmiechnęła się i poprowadziła ją do innej części biblioteki. Nina szła między wysokimi półkami, aż zobaczyła książkę z napisem: „Marzenie Niny — stworzyć ogród, w którym rosłyby wszystkie kwiaty świata”.

Dziewczynka wzięła książkę do rąk i ostrożnie ją otworzyła. W tej samej chwili przypomniała sobie, jak dawniej marzyła, by stworzyć ogród, w którym rozkwitałyby najpiękniejsze kwiaty z całego świata. Ale z czasem to marzenie rozpłynęło się w codziennych troskach.

— Jeśli przypomnisz sobie o swoim marzeniu i naprawdę zapragniesz je spełnić, znów stanie się częścią twojego życia — powiedziała łagodnie kobieta. Ninę ogarnęła radość. Zrozumiała, że jej marzenie nie zniknęło na zawsze. Wciąż żyło w jej sercu — po prostu cicho czekało, aż ktoś sobie o nim przypomni. I teraz dziewczynka wiedziała już, co ma robić. Podziękowała kobiecie i ruszyła do domu z mocnym postanowieniem, by zająć się wreszcie swoim kwiatowym ogrodem.

Następnego ranka Nina poszła do małego sklepu ogrodniczego w miasteczku i kupiła nasiona. Postanowiła zacząć od czegoś małego — posadzić pierwsze kwiaty na słonecznej polance nieopodal swojego domu.

Z każdym dniem jej ogród stawał się większy i barwniejszy. Nina zaczęła o nim opowiadać przyjaciołom, a ci z radością się przyłączyli — przynosili nowe rośliny i nasiona oraz pomagali jej doglądać kwiatów.

Z czasem ogród zamienił się w prawdziwe dzieło sztuki — kwiaty w najróżniejszych kolorach i kształtach rozkwitały wszędzie, a mieszkańcy z całego miasteczka przychodzili podziwiać to piękno. Nina poczuła: jej marzenie się spełniło.

To był nie tylko ogród — to było miejsce, w którym nauczyła się wierzyć w siebie i w siłę własnych myśli.

Pewnego dnia, podziwiając swoje dzieło, Nina przypomniała sobie o Bibliotece Zapomnianych Marzeń. Zrozumiała, że każde marzenie jest ważne. Nawet jeśli wydaje się dalekie czy nieosiągalne, nie wolno o nim zapominać. Bo wystarczy zrobić pierwszy, choćby najmniejszy krok — a marzenie już zaczyna ożywać.

Udostępnij:Pinterest WhatsApp Facebook Wyślij znajomym

Chcesz wiedzieć więcej o bajkach i baśniach? Zajrzyj do artykułów

Według tematu

Według wieku

Więcej bajek do czytania

Wszystkie bajki