Nix, chomik spośród gwiazd

Nagle zza pagórka wyskoczyły… flumpy — okrąglutkie stworzonka o miękkim futerku, jaskrawych noskach i wielkich, ufnych oczach.

— Triwi-bo! — zabrzmiało od razu z tuzina buzi. — Y… cześć? — odpowiedział niepewnie Nix. — No właśnie! To nasze „cześć”! — uśmiechnęły się flumpy. — Przysłano cię, żebyś nam pomógł? — Yy… nazywam się Nix. Jestem chomikiem z laboratorium — odpowiedział ostrożnie.

— Nareszcie! Tak długo czekaliśmy! To my wysyłaliśmy sygnał. Bardzo potrzebujemy pomocy z latarnią. — Z latarnią?... — dopytał Nix, unosząc ze zdziwienia brwi.

Flumpy wyjaśniły: na ich planecie stoi kosmiczna latarnia — urządzenie, które wysyła światło i sygnały, żeby statki kosmiczne nie zbaczały z kursu. Ale pewnego dnia się zepsuła. Od tamtej pory statki przelatujące w pobliżu gubiły się, traciły łączność i nie mogły odnaleźć właściwej drogi.

— Już nie dajemy rady! — westchnął jeden flump. — Wczoraj całą godzinę tłumaczyliśmy kapitanowi Zurbusowi, że nie jest na Marsie, tylko na naszym warzywniaku. — A w zeszłym tygodniu jeden statek zaparkował na stadionie. W samym środku meczu miękkopuchówki! — dodał drugi. — Próbowaliśmy naprawić latarnię sami — powiedział starszy flump imieniem Tori — ale okazała się o wiele za skomplikowana. A ty przecież jesteś z działu technicznego, prawda? Nix nie zdołał powstrzymać uśmiechu. O tak, to była robota w sam raz dla niego!

Nie tracąc czasu, wgramolił się do środka latarni, pogrzebał przy kablach, coś tam podkręcił, dmuchnął dla pewności, wsadził na miejsce wykręconą część — i nagle wszystko ożyło. Najpierw latarnia mrugnęła, potem cichutko zabuczała, a już po chwili jasne promienie pewnie świeciły na wszystkie strony.

— Działa! Znowu działa! — wołały flumpy, radośnie krążąc wokół latarni. Rzuciły się, by uściskać Nixa, i od razu wręczyły mu na znak wdzięczności swoje słynne ciasteczka z miętowym kremem. Nix nadgryzł jedno — i w tej samej chwili zapomniał o zmęczeniu, o kablach, nakrętkach, a nawet o tym, że przypadkiem poleciał w kosmos. To było najsmaczniejsze ciasteczko w całym Wszechświecie! — Misja wykonana — uśmiechnął się Nix. — Czas wracać, bo beze mnie w laboratorium pewnie nawet toster się nie włącza.

Flumpy odprowadziły go do kapsuły i uroczyście wręczyły mu pudełko ciasteczek z miętowym kremem — „na wypadek międzygalaktycznego głodu”, żartowały. A na dodatek podarowały mu małą, złocistą gwiazdkę z wygrawerowanym napisem: „Nix — mistrz kosmicznych napraw”.

Kapsuła z Nixem wylądowała na miękkiej ziemi na dziedzińcu laboratorium, tuż obok pojemnika z zapasowymi trybikami. — Lądowanie udane — mruknął Nix, wyglądając z włazu. — Przynajmniej nic nie wybuchło. Po chwili ze wszystkich stron zbiegły się chomiki.

Ktoś niósł chorągiewkę z napisem „Nasz bohater!”, ktoś inny ciasto z orzeszkami, a jeszcze ktoś — baloniki.

— Naprawdę tego dokonałeś? — wołały. — Sam jeden naprawił międzyplanetarną latarnię! — I wrócił jeszcze bardziej puchaty! — zażartował jeden z kolegów. Nix tylko się uśmiechnął i powiedział: — Ależ to nic wielkiego — trochę podkręciłem, trochę dmuchnąłem… całkiem zwyczajna międzygalaktyczna naprawa. Wszyscy się śmiali i klaskali. Od tamtego dnia w laboratorium wiedziano: czasem właśnie ten, po którym najmniej się spodziewano, potrafi dokonać czegoś naprawdę wielkiego.

A Nix wyniósł ważną naukę: kiedy naprawdę dobrze znasz swój fach, nawet najbardziej niespodziewana przygoda może stać się twoją gwiezdną chwilą. Bo wiedza pomnożona przez zdecydowanie zawsze znajdzie drogę do sukcesu.